Het Groot Dictee der Nederlandse Taal was dit jaar volgens de media ‘goed te doen'. Het was zelfs te goed te doen. Arnon Grunberg trakteerde de deelnemers op een  column waarin de woorden niet veel lastiger werden dan impulsief, incest, accuraat en dictee. Wie op de lagere school een klein beetje had opgelet, kwam hooguit een handvol struikelwoorden tegen.

Waarom hou je een dictee? Het is ofwel een serieuze spellingproef, waarmee je achterhaalt hoe goed de deelnemers zitten in hun d's en t's en c's en k's. Of het is, zoals het Groot Dictee hoort te zijn, een vrolijkmakende hindernisbaan. Een concours vol ondoenlijke hindernissen die zelfs geroutineerde spellingruiters giechelend van hun przewalskipaard doen tuimelen.

Grunbergs dictee was geen van beide: het bevatte noch realistische, noch vergezochte spellingproblemen. Nuttig noch leuk.  Wat onzerzijds de conclusie rechtvaardigt dat de egomaniakale romancier met zijn stereotiepe, quasi-intelllectuele abracadabra niet bij machte is geweest zijn dedain voor het klassiek-ambachtelijke metier van de dicteeopsteller te verhullen.